FAQ
Iemand die geen vechtsport beoefent, een beginnend vechtsporter of krijgskunstenaar, ouders van
kinderen die bij ons trainen stellen ons vaak dezelfde vragen.
Waarom vechtsport?
Uiteraard is verbetering van je fysieke fitness een gevolg van de trainingen. Een goede
instructeur zal echter ook veel aandacht geven aan andere vormen van fitness: mentale,
zintuiglijke, emotionele en spirituele. Spirituele fitness is geen zweverig begrip: het behelst
voornamelijk "moed".
Moed in de breedste zin: uiteraard moed om een agressor het hoofd te bieden; maar ook moed om de
juiste vragen te stellen. Dat is alvast een heel goede reden om Jiu-Jitsu te beoefenen. Gaat het
om pure zelfverdediging? Eigenlijk niet.
Volgende vergelijking verduidelijkt veel: onze maatschappij bestaat uit drie soorten mensen. De meesten
zijn "schapen", maar niet zozeer in de negatieve zin van het woord (kuddedier, dom, ...), wel in
de goede zin (vredelievend, rustig, zacht, ...). Ze leven hun leven, en daar is niks mis mee. Het
is wel zo dat schapen de ogen sluiten voor de tweede groep: de roofdieren. Roofdieren, hier wel in
de negatieve zin, zijn mensen die door om welke reden dan ook een bedreiging vormen voor de schapen:
ze maken ze bang, pesten ze, vallen ze aan, roven hun gezondheid, bezittingen en soms zelfs hun geluk
of leven. Schapen willen niks met roofdieren te maken hebben, ze zijn er bang van, ontkennen vaak
hun bestaan of minimaliseren (of overdrijven) hun bedreiging.
Heb de spirituele fitness (moed) om te erkennen dat er roofdieren bestaan en dat hun bestaan ook
voor jezelf gevolgen kan hebben.
Terug naar onze vergelijking: een derde groep zijn "herdershonden". Ze zijn fundamenteel anders dan
schapen en roofdieren. Ze weten heel goed dat er roofdieren rondlopen, en ze zijn alert. Hun attitude
en kunnen zorgt ervoor dat de schapen beschermd worden. Herdershonden haten roofdieren, en verjagen
ze. Schapen anderzijds houden ook niet zo veel van herdershonden, omdat deze hen herinneren aan het
bestaan van roofdieren.
Ook mensen die gevechtsport beoefenen worden soms een beetje scheef bekeken. Ze herinneren er met
name aan dat er niet alleen schapen zijn, maar ook roofdieren. Ouders vrezen soms dat hun kind gaat
leren "vechten" en hopen dat het zichzelf "enkel" zal leren verdedigen. We moeten eerlijk zijn: een
kind leert wel vechten in Jiu-Jitsu, alleen leert het tegelijkertijd vragen te stellen als "waarvoor
zou ik opstaan en vechten?". Niet voor een I-pod, niet voor een duw op de speelplaats, niet voor
een futiliteit. Niet om mezelf nog meer in gevaar te brengen.
Een kind leert dat het een fysieke en mentale integriteit heeft, waar niemand mag aan raken. Dat
anderen eenzelfde integriteit hebben waar niemand mag aan raken. Een kind zal dus leren bewust omgaan
met de concepten, principes en theorie die het leert om zichzelf en anderen te beschermen, en het
zal leren vragen stellen.
Een kind zal vooral alerter worden en leren om situaties en personen in te schatten zodat het problemen
kan voorkomen.
Wat is de beste gevechtsport?
Er zijn geen slechte vechtsporten. Elke discipline legt nadruk op een ander aspect: boksen is
per definitie fysiek en competitief, aikido is per definitie competitieloos en traditioneel,
enz. Elke stijl of discipline heeft wel een bepaald gehalte "zelfverdediging". Algemeen kan je
stellen dat hoe meer "regels" en "traditie" er in een vechtsport of krijgskunst zit, hoe minder
zelfverdediging er uit voorkomt. Hoe meer "zonder regels", "logisch" en "eenvoudig" de
aangeleerde principes en concepten zijn, hoe meer zelfverdediging. Dit is geen waardeoordeel
over vechtsporten, wel over hun gehalte "zelfverdediging". een voorbeeld: Kendo (de kunst van
het zwaardvechten) is bijzonder mooi, moeilijk en waardevol. Het gehalte zelfverdediging is
lager dan bij zeg maar thai-boks (ook moeilijk, mooi en waardevol). Een zwaard heb je meestal
niet bij op straat, je vuisten, voeten, ellebogen, ... wel.
Slechte krijgskunsten bestaan dus niet, wel slechte instructeurs. Kies een instructeur waarvan je
voelt dat hij/zij je "ligt", en waarvan je ervaart dat hij/zij jouw belang en opleiding boven persoonlijke
successen stelt. Hoed je voor instructeurs die vooral schermen met hun dangraden of competitietitels,
traditionele achtergrond, die de waarheid in pacht hebben en zich afzetten tegen andere vechtsporten.
De belangrijkste leraar van een instructeur is zijn leerling.
Na hoeveel tijd kan je jezelf of anderen beschermen?
Jiu-Jitsu (of een andere krijgskunst) is nooit een waterdichte garantie op zelfverdediging.
Mensen willen zekerheid, en denken vaak: ik ga tweemaal per week trainen, dus ik kan mezelf
verdedigen. Ik ben lid van een vechtsportclub, ik heb lidgeld betaald, dus mijn instructeur zal
wel leren hoe ik mezelf kan verdedigen. Ik ben een zwarte gordel, dus ik kan mezelf verdedigen.
Jammer, maar je lidkaart, instructeur of zwarte gordel beschermen je niet.
Er is geen waterdichte garantie op zelfverdediging. Er is geen "aha-moment" vanaf wanneer je jezelf
kan verdedigen. Wel is het zo dat je na vijf minuten in je eerste training al meer kans maakt om
jezelf te verdedigen dan daarvoor. Zo moet je ook "bu-do" interpreteren: vechtsport is een "proces",
een "reis". Je instructeur leert je niet zozeer technieken aan, maar biedt je eerder een "kaart"
aan die je kan gebruiken om de "reis", het "proces" in de goede richting te leiden.
Na hoeveel tijd haal je een zwarte gordel?
Jiu-Jitsu blijf je enkel beoefenen als je ervan houdt. Hierin verschilt het in niets van
voetbal, dansen, kantklossen, piano spelen, ... En je blijft enkel van Jiu-Jitsu houden als je
jezelf als maatstaf neemt: als je een witte gordel bent, moet je de voor jouw mogelijkheden best
mogelijke witte gordel zijn. Dit geldt ook voor de andere niveau's (geel, oranje, zwart,
dangraden, ...). Je instructeur en jijzelf bepalen of en wanneer je klaar bent voor een volgend
niveau.
Komt daarbij dat "zwarte gordel" niet het eindpunt is van het proces Jiu-Jitsu. Het is een niveau
als elk ander niveau: voor verbetering vatbaar!
De vraag na hoeveel jaar heb ik zwart is dus irrelevant.